သူကၽြန္ေတာ့္ ဖန္ခြက္ေတြကို ခြဲပစ္တယ္။ သူကၽြန္ေတာ့္ နွလံုးသား ကြဲေနတာကို ျပန္မဆက္ေပးဘူး..။အခုေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္မွာ ဖန္ကြဲစေတြကိုပဲ လြမ္းေနရပါတယ္။
ကၽြန္ေတာ္ဟာနာက်င္မွု႕ေတြကိုု ေဆးလိပ္မီးခိုးေငြ႕ေတြအျဖစ္ ေျပာင္းလဲပစ္ ပစ္ေနမိ___ေန႕ရက္ေတြဟာတေငြ႕ေငြ႕ေလာင္ကၽြမ္းေနၾကတုန္း___ အတိတ္ကာလဆုိတာလက္ရွိဘ၀ထက္ပိုျပီး မက္ေမာစရာေကာင္းမွန္း_______သူသင္ၾကားေပးသြားခဲ႕သလို... အခ်စ္ဆိုတာထင္ထားသေလာက္ေပ်ာ္ရႊင္မေကာင္းမွန္း..ကၽြန္ေတာ္သိလာခဲ႕ခ်ိန္မွာပဲ ကၽြန္ေတာ္လန္႕နုိးခဲ႕ရပါတယ္။ကံဆိုးတဲ႕အိပ္မက္ေတြက ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ဆုိ အျမဲ မွန္တယ္။ ေၾကကြဲစရာဇာတ္သိမ္းဟာ ခရီးအေ၀းၾကီးကေလွ်ာက္လာရသလို ေနာက္က်မွ ကၽြန္ေတာ္တို႕
ဆီကိုေရာက္လာတယ္။ နွဳတ္ဆက္စကားကလြဲျပီး ေျပာစရာစကား သူ႕မွသိပ္ရွားေနပံုရတယ္...ကၽြန္ေတာ္ဟာ ဒီေန႕ ေန၀င္မသြားရင္သိပ္ေကာင္းမွာပဲလို႕ ပထမဦးဆံုး
ေတြးမိတဲ႕လူတစ္ေယာက္ပါ။ ျပန္မလာေတာ့ဘူး ဆုိတဲ႕ကတိတစ္ခုကလြဲျပီး သူ ကၽြန္ေတာ့္ကို ဘာမွမေပးသြားဘူး။ ကၽြန္ေတာ့္မွာလည္း နာက်င္မွဳ႕ကလြဲရင္ သူ႕ကို
ျပစရာရုပ္ရွင္ကားမရွိေတာ့ပါ။ အခုေတာ့သူထြက္သြားခဲ႕ျပီ။.... သူထြက္သြားခဲ႕ပါျပီ။ တံခါးတြန္းဖြင့္သံကို ခင္ဗ်ားတို႕ ၾကားလုိက္ၾကရဲ႕လား!!!!!ကၽြန္ေတာ္တို႕နွစ္ေယာက္ၾကားမွာ ေ၀းကြာျခင္းကလြဲရင္ ဘာမွမရွိေတာ့ပါ။
ကြဲသြားတဲ႕ ဖန္ခြက္ အကြဲစ ေတြဟာစားပြဲေပၚမွာ ဒီအတုိင္း.....အခု__ကၽြန္ေတာ္ေန႕ရက္ေတြကို မီး- ရွိဳ႕- ေန- တာ
ေဟာဒီ စီးကရက္မီးခိုးေငြ႕ေတြအတုိင္းေပါ႕။ ။